yıkım

rüzgarın değmediği yer kalmadı
vur sende vur...

Vazgeçme dedim,kendi kendime...

düştüm ayağa kalktım devam ettim yola...
vazgeçme dedim , kendi kendime...
düştüm yaram kanadı yaralarımı babam sarardı,
babam da çekip gidince içimde derin yaralar kaldı...
düştüm gözyaşlarım çığlık çığlık kan aktı,
görenler bu masum çocuğa acıyan gözlerle baktı...
düştüm... bu son düşüş canımı yaktı.
biriktirdiğim hüzünlerim kan olup içime aktı...
düştüm ve ayağa kalktım,
sildim kan gözyaşlarımı kendimce.
ne kaybettiğim kalpağım nede vurulan atlarım,
geride bıraktım herşeyi kendimce...
yaşamak güzel daha da güzeli düşmek korkusu olmaması,
yaşadım birkere..
VE AYAĞA KALKTIM BİRKERE...

unutulanlar

insan geçmişini unuturmu..
unuttum.
geride ne varsa unuttum,
ama en kötüsü yaşamayıda unuttum

hem huysuz
hem aksi
hem de lanet

Özlem

2 sene oldu
hala uyanamadım..
kayboldum gittim.
özledim..

İsterdim

Bir çocuğum olsun isterdim..
Rüzgarın savurduğunda beni sarmalayacak kadar uzun saçları,
gözlerinin içine baktığımda beni hipnoz edecek kadar derin gözleri,
öptüğümde her şeyi unutup,içinde kaybolacağım elleri olsun isterdim.
Bir çocuğum olsun isterdim..
Büyüyünce bineceği kızağı için ormandan meşe ağacını kesip saklamak,
uçurtacağı uçurtma için sazlığa belime kadar suya, börtü böceğe bulanıp uygun kamışları bulmak
Bir çocuğum olsun isterdim..
Arkadaşının bisikletine bindiğini pencereden izleyip,borçla bir bisiklet alıp onu mutlu edebilmeyi
Ettiği kavgalarda ki canının yanma ihtimali karşısında çaresizlik acısını hissetmeyi isterdim
Bir çocuğum olsun isterdim..
Bildiğim her şeyi unutup onunla tekrar bulmayı isterdim
Bir çocuğum olsun isterdim..
yitip gittiğimde arkamdan ağlayacak bir çocuğum olsun isterdim.
İsterdim..